این روزها

خسته شدم از این همه نقاب ! خسته شدم از این که خودم و خودتان ، رو بازی نمی کنیم ! خسته شدم از این که فکر کنم و بازی کنم !خسته شدم از این که هم نقاب دارن ! به دنبال شخصی بی نقابم ! شخصی بی وابستگی ! دیگران که هیچ ! خودم هم هیچ ! ...راه بگذار برابم خدا زودترها وقت داشتم حرف نیز قبل ترها حرف داشتم وقت هیچ اما اما امان از این روزهانگاه می کنم تنها به بیهوده بودن هابه ... پ.ن : دلم تنگ شده ... برای وایت برد اتاقت ... ! برا خطت  ... !

حقیقت داره دلتنگی ...

احسان ... دانلود شبیه حس پژمردن ، دچار شک و بی رنگی من آرومم ، تو تنهایی ، حقیقت داره دلتنگی هنوزم می شه اشق شد ، هنوزم حال من خوبه ببین دنیا پر از رنگه ، هنوزم   ِشق محبوبه تو در گیری ، نمی دونی ، چه رویایی به من دادی اگه فکر می کنی سردم ، برو رد شو ، تو آزادی پ.ن : برف پاک کن خاطرات بیهوده جان می کند ... یاد تو این سوی شیشه است !!

یادداشت با مداد سفید

شاعر  می گه : برگ تر خشک می شود به زمان        برگ چشم ما همیشه تر است نوسنده ای می نویسد : گاهی دلت تنگ می شودآنقدر که حجم یک دم و بازدم هم فضای سینه ات را می شکافد !دلت تنگ می شود برای اشک های ناخودآگاه.. برای لبخند های خودآگاه...برای نگاه ها و چشم تنگ کردن ها.. برای روی برگرداندن ها و ...گاهی دلت برای تک تک اینها تنگ می شود...تمام اینهایی که وجودت را می ساخت.. و چه افسوس در پشت تمام این خواستن ها باز هم چیزی از جنس خودخواهی در وجودت می بینی و آن دلتنگی برای "خود" خودت است. خود "خودی" که در آن روزها تمام این ها را تجربه کرد و حالا فقط با خاطره شان زندگی می کند.گاهی ما سوگوار  همان "خود"ی هستیم که این روزها دیگر نداریمش و گرنه بودن "دیگری" هرچند که مهم و حیاتی است اما گذری است...رهگذر که می گویند یعنی همین... خودخواهی گرچه آنقدرها هم چیز بدی نیست.. دلتنگ آن "خود" دوست داشتنی آن روزها هم بودن خودش نعمتی است در این بازار بی حساب کتاب "خود" و "بیخود" بودن ها!بیخود نیست که وقتی بی "خود" میشوی بیخود و بی جهت در پی خودی میگردی که خود تو نیست انگار!و این بی خود شدن همان است که می دانی.. اینکه کسی می آید و تو را از خود بیخود می کند و با رفتنش دیگر نه خودی می ماند و نه بیخودی و نه ...شاعری دگر می گه : این حقم نیستبا همیم اما این رسیدن نیستبا همیم اما پیش هم سردیماین یه تسکینه این که همدردیماین حقم نیست این همه تنهاییوقتی تو اینجایی وقتی می بینی بریدماین حقم نیست حق من که یه عمربا تو بودم ... خیلی آشوبی خیلی درگیریخیلی معلومه که داری می ری !

حرف دل

تو هستی ... تو یکی هم  هستی ...دکتر هم هست ... اره همه هستن ...ولی هیچ کس نیست ...دلم گفت این ها رو  ... دستم نوشت ... :) خدایا شکرت ;)

عمارت خود ساخته

دینگ دینگ دینگ صدای زنگ است ، زنگی که خروج بی پروای آقایان گویای آخرین بودن آن است ولی برعکسِ هیچ وقت بَداییست بر حس کوفتگی من !از دالان این تعلیم خانه که بیرون می آیم تنها به یکه چیزی یابندگانم ، به دنبال بهانه ای که فشاری شود بر این قفسِ سینه و ناگاهان به طلب تخلیه از جای بدر آید ....این خدای را مهربان تر ندیدم ... راه به سوی اتاقک دوره داشتم که دیدم سفید روی ِ دائم الخیس چشم رو به من کرده اند و با قیافه ای که گاه گاه سرمستی در آن هویدا می شود ؛می فرمایند : امیر دعا گویم باش .. مارا گویید ؟! با خود ما کار دارید یا با خودشان ؟! در دل نهیبی برامد که تو را چه به یاد دیگران کردن ! برامدن این نهیب همانا و تکان خوردن این صغیر الجرم همانا : برای چه دعایت گویم ؟! - خواستار شو بکاهند این وصله ها را زمن ، همین تعلقات را ... زین جا می گویم ندارم چشم دیدنِ مهربان تر از او دیگر آخر نمی توانم تصور کرد به از این حال را با کمی اغماض و به بیانی ،  دنیا را داده اند به دستم خوش مشرب شده ام که به اینجایگاه دستی بیافتی و جاهل نسبت به این اتفاقات نشایستی ... حال او را می شناسی و کمال خودت را هم ... می دانی که قدم به جلو عذابت دارد و قدم به عقب ندامت ... صبر را تفتیش کنانی که اصل ایمان را بسازی در نگاهش ... چون تو ایمانی ... برایش ... خداوندگارا ... محرم بوَد و من مسرور ... البته به جهتی نیز مغموم چگونه ستایت کنم ؟! چگونه درس های دهگانه ی امامت را به قله ی عمل رسانم ؟! آبا واقعا توانم به تصریف صیغه مقادره ؟! این روز ها انچنان عمارتم وسعت یافته که بعضا از سرک کشیدن به همه ی آدمانش به طور کمال و تمام ناتوانم ... این همه مدرس و معلم والا مقام ... این همه امکانات ... خدایا کمکم نکنی زیرش می مانم ... هندوانه ها دانه دانه ، بدون بودنت می دانند که باید به زمین دوران کنند ... به دادمان بده درمان دردمندان

مزرعه ی زخم

دلم می خواهد بدانم انجا هم پیدا می کنند آی غنوی و امثاله را ؟! آری "او" را خطاب قرار دادم  ... آنجا هم ، آن سوی مرز هاست ... خجالت می کشم بروم انجایی که پارسال رفته ام  ...چون اگر بروم ، عزاداری نمی کنم آنجا ...همش یاد او می کنم ...و می شود ... تمام فکرم ...  و ذهنم ...  او ... :( در صحن جامع بودیم ... داشتیم جدا می شدیم ... تصمیم گرفتیم او را به همسرم پسپارم .. از اغوش خود جدایش کردم گفتم تو با مادر برو .. گریه کرد ... خادم کنارمان گفت : خرده دختر رو به خود وابسته نکن ... یاد دختر سه ساله ی آقام افتادم ،رقیه، افتادم .. تو اوج غم ملت این حرفارو زدن یکی از آقایون ... نمی دونم چرا از یادم نمی ره این تیکه از حرفاشون ... من نه پدرم ... نه حرم رفتم و نه اینقدر عارف که درک کنم  ...

عزم الامور

سلام امیرم!  روزهایی بود که من پیگیر بودم... گیر می دادم... حواسم بود... زیر چشمی می پاییدمت...! گذشت اون روزها... روزهای کودکی تمام شده...! روزهایی که من دنبال تو بودم گذشت... این روزها... تو اگر می خواهی کسی برای تو باشد... تو باید بگردی...!!! به ازای تمام روزهایی که من نذاشتم فرار کنی... گرفتمت... حرف نزدی و من آزارت دادم تا روان شد این قصه ... حالا من فراریم...!!!! نفسم را بریدید ... خدایا نفسم را بریدند  ... دل خوشی ام را تباه ساختید ...خدایا دل خوشی ام را بریدند .. دلم فقط به وصبر علی ما اصابک و ان ذلک من عزم الامور خوشه ...!!! کمک خدا ...

آنچه ب من بسپاری ...

خدایا ملقمه ام را ببین ... ببین چه کرده ام ... ! ببین انچه به من سپردی چگونه شــــد ...آشی برای خود خودم پخته ام که بیا و ببین ... کمکم کن خدا ... کمی صبر ...کمی اراده ی قوی تر ... من نه ... اول اون سه تای دیگه ...بعد من ... چهار بود ... ! اری همین یک که به ما اضافه شد ... ! به فکر فرو میبرد مرا ... همین یک ... ! این هم راهیست .. !

دستگیره های درب اتومات مترو

یک نقطه است ... شاید به تو دست بدهد شاید ندهد ... تو نیستی ... ولی هستی ... نمی دانی چرا هستی ... نه بر روی زمینی  که بگویی هستم ... نه در اسمانی که بگویی نیستم ...  می شود همان یک نقطه که گفتم ... ...نقطه ی پوچی ... خدایا  ... کمکم کن...  ک فقط تو  را دارم  نیاز دارم دستم را بگیری ... نه ... لایق بالا امدن نیستم ... دستم را بگیر که پست تر از این ها نشوم ... پوچ تر از این ها نشوم ... به کار بیایم برایت ... دستم را بگیر که گمراه تر نشوم ... که خودخواه تر نشوم ... احساس می کنم به لجن کشیده شده ام ... لجن خودییت ... کاش ب حرفت گوش می دادم خدا ... دریابم ... به پیش کی روم ... پیامبرت .. ولی ات ... امامان ات ... اولیا ات ... شهیدان ات ؟! دست به دامان که شوم که کج نروم ... ؟؟

اللهم ارزقنی شفاعۀ الحسین یوم الورود

دیروز کنار من یا بهتر بگویم دم گوش من این قدر با ظاهری آرام باران می باریدی که  گویی این نم نم ها از روی شوق است هیچ که نداند من که دانم چه می گذشت در پس این آرامش ... هیچ که نداند من که دانم چه می شود تو را در پش این باران های پاییزی  ... هیچ که نداند من که دانم چه می گذرد در افکارت ... هیچ که نداند من که دانم چه چراهایی در ذهنت داری ... دیروز خیلی بهت فکر کردم ... یعنی نسبت که این که امدی پیشم و گفتی الان چی کار کنم احساس مسئولیت می کردم هر چیزی رو پی می گرفتم چ از طرف تو  و چ از طرف رفیقت ...  !! تقریبا رفیقت ... می رسیدم به سه  جا : لاَ یُکَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا : خدا هیچ کس را جز به اندازه طاقتش مکلف نمی کند. إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا : همانا با دشوارى آسانى است. وَعَسَى أَن تَکْرَهُواْ شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَیْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّکُمْ وَاللّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ : شاید چیزی را، ناخوش بدارید و در آن خیر شما باشد و شاید چیزی را دوست داشته باشید و برایتان ناپسند افتد خدا می داند و شما نمی دانید.البته اون اولین آیه ادامه هم داره ... برای تو نیست ادامه ش برا ادم مقابل توست ... اره می شه گفت تو طاقتت داره زیاد می شه ... می شه گفت تو داری سختی می کشی و روزی آسانی داری مطمئنا ... و در نگاهی کلی تر می شه گفت که شاید تو از یک سری داستان ها بی خبری ... از صلاح خودت ... از انچه خَیْرٌ لَّکُمْ بی خبری ... تو اعتقادی داری ... خدایی داری .. ب او بسپار ... می خواستم بهت بگم مواظب باش ... منم این راهو رفتم ... دنیا به کامت که تغییر نمی کند هیچ ... کمی هم ببیند ناشکری ، اذیتت می کند ... همین که هر روز می بینی اش ... همین را هم از تو می گیرد ... بازهم نا شکری کنی کاری می کند که ... کاری می کند که حتی سالی یک بار هم نبینی اش ... اری اول حرف زدن ...روزی چند بار دیدن ...روزی یک بار دیدن ... ماهی یک بار دیدن ...سالی یک بار دیدن ...و مثل من ... اصلا ندیدن ... :( :) هنوز مانده ... راه ها در پیش داری هنوز  ... پ.ن : کاش می شد یک روز را هم داشتیم که غم ها را قربانی کنیم ... قربانی شادیِ دوستان ، اقوام و ایتام پ.ن 1 : سکوت سرشار است ... سکوتِ بی‌تاب ... از انتظار ... چه سرشار است! پ.ن 2 : ای کاش وقتی روز حساب از ما پرسیدند چه کردید و چه داشتید ، امام ی نگاهی ب ما بکنه بگه حساب شد ... شفاعـــۀ الحسین یوم الورود ... ( سومین شماره ی "و اینک خدا،" نوشته ی آی جلیلی )